
یکم: شاید زمان برگزاری نشست ها و کنسرت ها و جشن ها و مراسم یادبود و...تنها زمانی باشد که می توان اهالی هنر استان را ـ با هر گرایشی و سلیقه ای که باشند ـ یک جا دید و شنید و از احوال آنان پرسید. و صد البته فقط پرسید.
زمان و مکان چنین رخدادهایی نیز به گونه ای ست که یا باید دری به تخته بخورد ونهادی و اداره ای و سازمانی ـ حالا از سر نیاز یا مرحمت ـ مراسمی بگذارد و یا همت فردی و جوششی شخصی نمایشگاه عکسی یا شب شعری یا کنسرتی و... به پا کند تا فضایی برای تنفس اهالی هنر باز شود و در حاشیه آن این جماعت پریشان از جوان گرفته تا پیشکسوت و از سنت گرا گرفته تا متجدد را دید و البته باز هم فقط دید چرا که زمینه برای سایر تعامل ها فراهم نیست و شرط انصاف نیز همین را حکم می کند چرا که احتمال دارد اصل ماجرا کم رنگ و فراموش شود.