| تبليغات | X |
در حالی که موسیقی محلی این روزها مورد بیمهری و فراموشی قرار گرفته و هیچ امیدی هم به بهبودی این وضع نیست، گاه جرقههایی دلخوشکننده دیده میشود
. یکی از این جرقهها را کودکی است به نام حسین ایجاد کرده است او حدود ۴ سال سن دارد. موسیقی را به صورت ارثی یاد گرفته است.او را چند روز قبل در کنار یکی از معدود گروههای محلی که همچنان نفس میکشد به همراه مادرش دیدم
. طناب کسر(kaser) را گره زده بود تا اندازهاش برای او مناسب شود. آنرا با تمام سنگینی که برای او داشت روی شانه انداختهبود و مینواخت. حتی حاضر نبود به توصیه دیگران برای راحتی کار بنشید و بنوازد. میخواست تمام اصول را رعایت کند.
پس از آن پیپه
(pipa) را برداشت و چنان بر دهل کوبید که انگار سالهاست با این ساز آشناست. ریتم بندرعباسی را به خوبی میشناسد و از وظایف تمام سازهای کوبهای در این ریتم که چندان هم ساده نیست به خوبی آگاه است. اگر بستر مناسبی برای امثال او ،که تعدادشان کم هم نیست، وجود داشت این آرزو که او را بین بهترین نوازندگان و موزیسینهای دنیا ببینیم چندان محال نبود.